यस्तो छ तक्मे बुढाको गोप्य कुरा जुन दर्शकलाई थाहा छैन् !

विल्सनविक्रम राई,
हास्यअभिनेता
हास्यकलाकार नभएको भए के बन्नुहुन्थ्यो ?
फस्ट क्लासको ड्राइभर बन्थेँ । काठमाडौं आउँदा पनि म लास्टाँमा केही भएन भने ट्याक्सी चलाएर भए’नि जिन्दगी चलाइन्छ भन्ने आत्मविश्वास बोकेर आएको थिएँ । मेरो बुबा आफैँ ड्राइभर भएको हुनाले म पहिलोपल्ट काठमाडौं आउँदा पनि स्टाफ सिटमा मुढामा बसेर आएको थिएँ ।

कलाकार बनिसकेपछि के कुरालाई तपार्इं सबैभन्दा बढी ‘मिस’ गर्नुहुन्छ ?
पब्लिक अर्थात् ओपन लाइफ । सडकमा सर्वसाधारणले के गर्नु सक्छन्, त्यो हामीले चाहँदाचाहँदै पनि गर्न सक्दैनौँ । म त कहिलेकाहीँ गर्दिन्छु तर कतिपय कुरामा गर्न मन लागिरा’को हुन्छ, बोल्न मन लागिरा’को हुन्छ तर कलाकारको पगरीले गर्दा रोकिनुपर्छ ।

तपाईंको पहिलो जागिर र तलब कति थियो ?
पहिलोपल्ट ‘साथी’ भन्ने फिल्ममा बालकलाकारको रोल गर्दा ५० रुपैयाँ पाएको थिएँ । त्यो नै पहिलो पारिश्रमिक हो । चकलेट खानु भनेर दिइएको थियो । अहिलेको हिसाबमा त्यो एक हजार रुपैयाँजस्तो हो ।

जीवनको कुनै यस्तो दिन, जसलाई तपाईं फेरि जिउन चाहनुहुन्छ ?
सन् २०१७ मेरो जीवनमा अंकित हुने वर्ष हो । मैले विद्यादेवी भण्डारीबाट राष्ट्रपति पुरस्कार पाएको क्षणलाई मिल्ने भए फेरि जिउन चाहन्थेँ । मलाई त्यो दिन मेरो कामको मूल्यांकन भएको दिनजस्तो लाग्छ ।

मनोरञ्जन क्षेत्रको कुन कुरा तपाईंलाई सबैभन्दा बढी मन पर्छ ?
सबैले आफ्नो परिवारको सदस्य सोचेर माया गर्दिनुहुन्छ । मैले नचिनेको, नदेखेकोले पनि कहीँ बसेर मेरा लागि प्रार्थना गर्दिनुहुन्छ, राम्रो चिताइदिनुहुन्छ । पेट्रोलको लाइनमा बस्दा पनि मलाई प्रेम गरेर बाटो छोड्दै अगाडि जानू भनेर ठाउँ दिनुहुन्छ । विश्वकै धनी मान्छेले पनि यसरी बाटो नपाउन सक्छ ।

के कुराले तपार्इंलाई बढी चित्त दुख्छ ?
फिल्म क्षेत्रका केही मान्छेको ग्रुपिज्म छ । यहाँभित्र पनि फोहोरी राजनीति छ । त्यो राजनीति नभइदिएको भए कला क्षेत्र स्वतःस्फुर्त अगाडि बढ्थ्यो, नयाँले अझै धेरै चान्स पाउँथे जस्तो लाग्छ ।

एउटा हाइपोथेटिकल प्रश्न गरौं, यदि तपाईं देशको प्रधानमन्त्री बन्नुभयो भने सबैभन्दा पहिला के काम गर्नुहुन्छ ?
सबैभन्दा पहिला हाम्रो देशको शिक्षा प्रणालीलाई परिवर्तन गरेर अहिलेको स्तरभन्दा राम्रो बनाउने प्रयास गर्थें । शिक्षानीतिलाई परिवर्तन गर्थें होला, उकास्थेँ होला ।

‘आई लभ यू सेन्तेरेम’ गीत त गाउनुभयो, रियलमा चाहिँ सेन्तेरेमलाई कत्तिको प्रेम गरिन्छ नि ?
खाँदिन नि । कहिल्यै पनि खाँदिन ।

गीतचाहिँ किन ?
गीतले पनि नखानु नै भन्छ ।

तर खानेहरुका बीच ‘सेन्तेराम’ शब्द त हिटै भयो ?
बोलिचालीको भाषामा अलिअलि चल्दै गरेको चिजलाई मैले प्रयोग गरेँ  । पछि यो गीत र शब्द दुवै चर्चामा आयो, चर्चाको भागिदार म भएँ ।

कस्तो कुराले तपाईंलाई बढी खुसी बनाउँछ ?
स–सानो कुराले मलाई खुसी र दुःखी बनाउँछ । मेरो भान्जा फस्ट डिभिजन आयोभन्दा खुसी लाग्छ । बहिनीलाई हँसियाले हात काट्यो रे भन्दा दुःख लाग्छ । भरे बुझ्दा नङको छेउमा छाला मात्र गा’को हुन्छ ९हाँस्दै० ।

के देख्दा दुःख लाग्छ ?
वृद्धवृद्धा हात फैलाउन आउँछन्, देख्दा दुःख लाग्छ । उनीहरुलाई कसैले अभद्र तरिकाले व्यवहार ग¥यो भने दुःख लाग्छ । जसले आज हात फैलाइरहेको छ, कुनै दिन उसले पनि माथि दिएर दिएको थियो होला । संसारमा कोही पनि मान्छे धनी, गरिब र खराब हुँदैन । खराब हुन्छ त समय र परिस्थति । धेरै ठाउँमा अभद्र व्यवहारका कारण म आवेशमा पनि आएको छु ।

युवतीहरूले प्रेम प्रस्ताव राख्दा कस्तो लाग्छ ?
तक्मे बुढा भा’कोले गर्दा ‘हे नानीहरु’जस्तो लाग्छ । कहिलेकाहीँ त होइन, म ३० नकटेको विल्सन पनि त हो भनेर सोच्छु तर जे भने ’नि मलाई माया त तक्मे भनेर नै गरेका हुन् । माया गर्नेहरुलाई के थाहा– रियालिटीमा त मायाले संसार थाम्दैन ।

तपाईंको गोप्य कुरा जो दर्शकलाई थाहा छैन ?
अरुलाई नभन्नुस्, तपाईंलाई मात्र भन्छु है १ म जब गाडीमा ड्राइभिङ सिट या अगाडिपट्टि बसेर ट्राभल गरिरहेको हुन्छु त्यतिबेला बाटोमा हिँड्ने पैदलयात्रीसँग खुब जिस्किरा’को हुन्छु । कोही मान्छे बाटो क्रस गरिरा’को छ भने मलाई चुप लागेर बस्न मन लाग्दैन अनि ‘काका नमस्ते’, ‘मामा नमस्ते’, ‘फुपाजू नमस्ते’ भन्दै साइनो जोडेर बोलिहाल्छु । कत्तिले त ‘मैले नानीलाई चिनिनँ नि’ भन्दै सोध्दै आएका पनि छन् ।

तपाईंले चाहेको तर गर्न नसकेको कुनै अधुरो काम ?
मलाई २०१३ मा साउथ इन्डियन फिल्म अफर आ’को थियो । माउन्ट एभेरेस्टको बेस क्याम्पमा सुटिङ थियो । अडिसनमा पास पनि भइयो तर त्यतिबेला मेरो थुप्रै देशमा कार्यक्रम ‘फिक्स्ड’ भइसकेकाले त्यो फिल्म मैले छोड्नप¥यो । त्यो फिल्म रिलिज पनि भइसक्यो । ठूलो प्रोजेक्ट थियो त्यसैले गर्न नभ्याउँदा आज पनि दुःख लाग्छ ।

तपार्इंको कमजोरी के हो ?
म भावुक भएकाले मान्छेलाई विश्वास गर्छु, चाँडै आवेशमा पनि आइहाल्छु । अलि बढी नै छु, यो कमजोरी जस्तो लाग्छ । तालाचाबी हातमा दिइहाल्छु, भनेसी कतिसम्म चाँडो होला त ?

आफूभित्रको के कुरालाई आफ्नो शक्ति ठान्नुहुन्छ ?
म समय परिस्थितिअनुसार आफूलाई ढाल्न सक्छु, जुन मेरो शक्तिजस्तो लाग्छ । मलाई फाइभ स्टार होटलमा अर्डर गर्न पनि आउँछ, सानो गोरेटो बाटोको छेउको घुम्तीमा मकै, भटमास र गुन्द्रुकको अचार माग्न पनि आउँछ । झुक्नुपर्ने ठाउँमा म यति झुक्दिन्छु कि ढाडको कुनै समस्यै छैन ।

आफूलाई नै मन नपर्ने आफ्नो बानी ?
चाँडै रिसाउने बानी खराब जस्तो लाग्छ तर धेरैबेर रिसाउँदिन, छोटो समय मात्र हो ।

प्रस्तुतिः अनिल यादव – नागरिक परिवारबाट साभार