पीडित कि शिकारी? तुलसा अधिकारीको खुलासाले मोडिएको चिमोरिया प्रकरणको भित्री कथा

यो घटनालाई एउटा फरक दृष्टिकोणबाट हेर्दा, यसलाई केवल ‘ठगी’ वा ‘अवैध सम्बन्ध’ मात्र नभएर ‘इमोसनल म्यानिपुलेसन’ (भावनात्मक जालसाजी) र एउटा परिवारले योजनावद्ध रूपमा थापेको पासोको रूपमा बुझ्न सकिन्छ। सामान्यतया यस्ता घटनामा बाहिरबाट हेर्दा तेस्रो व्यक्तिको प्रवेशलाई मात्र दोष देखाइन्छ, तर तुलसा अधिकारीले सार्वजनिक गरेको यो विवरणले सम्बन्धको भित्री र अँध्यारो पाटो उजागर गर्छ।

​सहानुभूतिको व्यापार र ‘क्यान्सर’ को अस्त्र

​यो कथाको सबैभन्दा बीभत्स पक्ष भनेको ‘क्यान्सर’ जस्तो गम्भीर रोगलाई कसैलाई आफ्नो जालमा पार्ने हतियार बनाइनु हो। चिमोरिया थरका ती व्यक्तिले तुलसाको एक्लोपन र संघर्षलाई नजिकबाट नियाले र त्यहीँनेर प्रहार गरे। उनले आफूलाई पीडित देखाउन श्रीमतीलाई मृत्युको मुखमा पुगेको ‘पात्र’ बनाए। यहाँ अचम्मको कुरा त के छ भने, ती व्यक्तिकी श्रीमतीले समेत आफ्नो श्रीमानको यो अनैतिक खेलमा साथ दिइन्। श्रीमती आफैँले ‘मलाई क्यान्सर छ’ भन्नु र किमो चढाउन जान लागेको अभिनय गर्नुले यो कुनै एउटा व्यक्तिको गल्ती मात्र नभई, एउटा संगठित छलछाम देखिन्छ।

​कानुनी परिभाषा र ‘सहमति’ को भ्रम

​तुलसाले उठाएको प्रश्न— “झुट बोलेर र नियतवश गरिएको शारीरिक सम्बन्ध किन बलात्कार मानिदैन?”— ले हाम्रो कानुनी र सामाजिक बुझाइलाई चुनौती दिएको छ। यदि कसैले आफ्नो वैवाहिक स्थिति, स्वास्थ्य अवस्था र भविष्यका योजनाबारे पूर्णतः झुटो विवरण दिएर कसैसँग शारीरिक सम्बन्ध स्थापित गर्छ भने, त्यहाँ प्राप्त गरिएको ‘सहमति’ वास्तविक सहमति होइन। यो ‘Fraudulent Misrepresentation’ अर्थात् छलपूर्ण प्रतिनिधित्व हो। जब आधार नै झुटो हुन्छ, तब त्यहाँ गरिएको आत्मसमर्पण स्वेच्छिक नभई भ्रमको उपज हुन्छ।

​सम्पत्ति र ‘पिट्टिमार्ने’ नियत

​यो घटनाको अन्तिम मोडमा जब तुलसाले वास्तविकता थाहा पाइन्, तब खेल अर्कैतिर मोडियो। ती दम्पतीको अन्तिम लक्ष्य तुलसाको व्यवसाय ‘तुलसा कलेक्सन’ र उनले जोडेको सम्पत्तिमा आँखा गाड्नु देखिन्छ। श्रीमतीले क्यान्सरको नाटक गर्नु, श्रीमानले आत्महत्याको धम्की दिनु र अन्त्यमा पसल आफ्नो नाममा नामसारी गराउने बित्तिकै विजयोत्सव मनाउँदै टिकटकमा भिडियो हाल्नुले यो एउटा आर्थिक ठगीको सुनियोजित नमुना भएको संकेत गर्छ।

​डर र रक्षात्मक आक्रमण

​अहिले आएर ती व्यक्तिले तुलसा विरुद्ध ठगीको जाहेरी दिनुलाई एउटा ‘रक्षात्मक कदम’ (Defensive Attack) को रूपमा लिन सकिन्छ। आफूले गरेको धोकाधडी र भावनात्मक शोषण बाहिर आउने डरले, पीडितलाई नै अपराधी करार गरेर कानुनी झमेलामा फसाउने रणनीति उनले अख्तियार गरेको देखिन्छ। “यदि उसले केही गरेकै थिएन भने ऊ किन यति धेरै डरायो?” भन्ने तुलसाको प्रश्नले यो प्रकरणको सार बोकेको छ।

​यो घटनाले समाजलाई एउटा गम्भीर पाठ सिकाएको छ: कहिलेकाहीँ पीडित देखिने मान्छे नै सबैभन्दा ठूलो शिकारी हुन सक्छ, र सहानुभूति बटुल्न प्रयोग गरिने आँसुका थोपाहरू कसैको जिन्दगी र सम्पत्ति लुट्ने साधन बन्न सक्छन्।