भाडा खाने घर

विजय तिमिल्सिना

मान्छेहरु असनलाई शहर भन्न थालेपछि इन्द्रचोक छिर्ने फराकिलो बाटो बन्यो । त्यही बाटोलाई नयाँ सडक भन्न थाले । आजभोलि हाम्रा छोराछोरी यसलाई न्युरोड भन्छन् । यही काँठमा हुर्केको फिरन्तेलाई अझै पनि यो शहर जस्तो लाग्दैन ।

मान्छे बढे, खेत मासिए । आधुनिक घर बने, ससाना खुजुरा पसलहरु ठूलाठूला महलमा खुल्न थाले । रत्नपार्कको चुता र खुवा पसल भोटाहिटीतिर सरे जस्तै मान्छे बसाई सर्न थाले । आआफ्नो भविष्य नामक जिनिसलाई बनाउने निहुँमा । मन्त्रालय फुटाए जस्तै टुँडिखेललाई पछि सैनिक मञ्च र खुला मञ्च गरी तीन चिरा बनाइयो र हाल खुलामञ्चमा पुरानो बसपार्क सारिएको छ । आजभोलि जोड्ने भन्दा फुटाउनेकै लर्को छ । हजुर बुवाले बनाएको एउटा त्यही मूलढोकालाई बा र काकाले दुईवटा बनाए जस्तै गरी काकाका छोरा र फिरन्तेले त्यही ढोकालाई चिराचिरा पारे । मात्रै तला थाप्ने ढोका छेउँबाटै भर्याङ थपेर सात तले र नौ तले भुकम्पीय जोखिमयुक्त धरापको निर्माण भयो । धान खाने खेत हजुर बाले बा र काकाको ब्रतवन्ध र बिहेसँग साट्नु भयो । अलि अलि बचेको खेत बा र काकाले टिभी, मोटरसाइकलसँग साटे । फेरि बा र काकाले फिरन्तेको ब्रतवन्ध र बिहेसँग हजुरबाले साटे जस्तै गरी भएको पूरै खेतसँग साटे । अनि बचेको एउटा घरलाई चिरा पार्ने बाहेक फिरन्तेसँग अरु केही उपाय नै रहेन ।

हजुरबा र बाले बेचेका खेत पनि राजनीतिक पार्टी, सरकारका मन्त्रालय अनि कर्मचारीका गुट जस्तै गरी चिरा पारेर दुई आना र चार आनामा परिणत हुन थाल्यो । राजनीतिमा जस्तै गरी हाम्रा खेतमा पनि माफियाको राज हुन थाल्यो । मान्छेले कहाँबाट ल्याए कुन्नि ? पैसो जति भन्यो त्यतिमै घडेरी पो किन्न थाले । मूर्दा लासझैं केही थाहा नपाए जस्तो गरी सरकार माफियालाई साथ दिँदै जथाभावी बस्तीको निर्माणको सहयात्री भयो । आजसम्म पनि यो क्रियाकलाप जारी छ । यो त जगजाहेरै छ । आजभोलि लाभांश कर, कित्ताकाट लगातका बिभिन्न बाटो देखाएर सोझा साझालाई रनभुल्लमा पार्ने नौटङ्कीको प्रवचन हुन थालेको छ रे । खेत त मासी हाल्यो । घरको कोठा गनेर आम्दानी गन्ने दिन फिरन्तेको आयो । देशैभरिबाट आएकालाई लजिङको व्यवस्था गरेपछि मात्रै फिरन्तेको फुडिङ हुने दिन आयो । एउटा कोठाको भाडा ५ हजारदेखि ८ हजारसम्म तिर्न मान्छे तयार छन् । गुणस्तरहीन जारको पानी किन्न विवश बनाएर भाडा असुल्नुको विकल्प फिरन्तेसँग रहेन । पापी पेटको चारा जुटाउने उपाय । यसो भन्दै गर्दा बरु गर्व हुन थालेको छ, हजुरबा र बाले भन्दा केही पैसो आम्दानी गरे शहरभरि खुलेका बैंकलाई २ देखि ४ प्रतिशत ब्याजदरमा ऋण लाउन पाइएको छ ।

भाले बास्ने हाम्रो शहरमा तन्दुरी बन्न थालेदेखि छोयला र कचिला बिक्न छोड्यो । खसी र रांगालाई पोलेर सेकुवा बनाउन थालेपछि त झन जिब्रो स्वादिलो हुँदै गयो । घरमै बनाएको लोकलभन्दा सिसीको झोलले पनि जिब्रोलाई अझै स्वादिलो बनाइदियो । छोरो आजभोलि त्यतातिर लागेको छ । मोटरसाइकल, तरुनी, नगरकोट, ककनी, भट्टी र रेष्टुरेण्ट उसलाई तीर्थ भएको छ । बिहान पूजामा बजाएको शंख र घण्टीले उसलाई डिस्टर्व गर्छ । बरु उसले बजाएको ड्रम, गिटारले पो बजार पाउँदै छ । देश विदेशमा यसको चर्चा छ, माग छ । भोले बाबाको नाममा भन्दा प्रसादमा नयाँ पुस्ता दङ्ग छ । शरीरभरि मयल बोकेर डुङडुङ गन्हाउनेलाई छोप्ने अत्तर छरेर दरबार मार्गमा खुलेका नुनदेखि सुनसम्म पाइने ठग पसलबाट हजारौंको सपिङ गर्ने हैसियतमा पुगेको छ । बा आमाका कुराभन्दा कानमा हालेको हेडफोनको कुरा बढी सुन्ने छोरोको प्रगति अनि मोबाइलमा घोत्लिरहेकी छोरीलाई देखेर अझै दङ्ग पर्नुछ । कितावमा भन्दा बढी पढाई मोबाइलमा हुने जमाना आएको भनेर बुझ्नुको विकल्प नरहेकै हो कि क्या हो ? फिरन्ते गम खान्छ ।

समस्या नै समस्या छन्, केही मतलव छैन । प्रशस्त समय छ, फुर्सद पनि छैन । के गर्ने के नगर्ने ? केही टुङ्गो लाउन सकेको छैन । खाली चिया पसलमा सडकदेखि सदनसम्मका बकम्फुसे छाँटको दैनिकी अरुको प्रगति र आफ्नो हविगत सोच्दासोच्दै मुजा परेको निधारको न छोरोलाई चिन्ता छ न छोरीले गुगलमा कहिल्यै सर्च गर्छे । श्वास धान्ने कोठा भाडाबाट ध्यान कहिल्यै अन्त जान नसेकोको यो अवस्थालाई न भारतले सहयोग गर्छ न चाइनाले नै । बरु उसको आफ्नै लक्ष्य छ । यो घर पनि हडप्ने र अझै व्यवसायिक बनाउने र झनै बढी भाडा असुल्ने ।