सुसारेहरुको सदिच्छाले मात्रै सत्ता जोगिदैन

उमेश बन्जाडे

भनिन्छ नि “जो सत्य चिन्न सक्तैनन् ती मन्द बुद्धिका हुन, र जो सत्य जानेर पनि झुठो बोल्छन् ती बेइमान र अपराधी हुन् ।” तर विडम्बना ! मन्द बुद्धिका भन्दा पनि जानेर झुठ ओकल्नेहरुको बिगबिगी छ अचेल । कसले बढी सुसार गर्ने, कसले बढी पैताला चाट्ने र कसले बढी चाप्लुसीको ढ्याङ्ग्रो ठोक्ने ? भन्नेमै दौडिरहेको छ दुनियाँ । समृद्धिपथको सपथ खाएको सत्ता बेतुक र बेसुर बाँसुरी धुन बजाएर गोज्जर र गोमनहरु नचाइरहेको छ । त्यही बाँसुरी धुनको तालमै डँस्दैछन् मुख बाहेर बिषालु सर्प र बिच्छीहरुले गाउँ पसेर निर्धाहरुलाई ।

गाउँ गाउँमा सिंहदरबार ल्याउन भन्दै तन्किएर शहर पसेकाहरु ठाँटिएर उतै बसे । सिंहलाई तस्करको हातमा थमौती गरे र गाउँमा बिषालु काला सर्पहरु पठाए । अहिले दरबारको बार्दलीबाट उखरमाउलो बाँसुरी धुन बजाएर नचाइरहेका छन् उनै गोज्जर, बिच्छी र सर्पहरु । हामीले नबुझ्ने भाषामा परमादेश जारी गरिरहेछन् बेलाबेला । “जतिसक्दो लुछ, जति भ्याउँछौ हसुर अनि न अघाइन्जेल चुसिराख” भनेर । परापूर्वकालदेखि नै देशको ढुकुटीमा आहाल बस्न पल्किएका जनतामाराहरुको उच्छृङ्खलता यतिबेला पुनः चरम उत्कर्षमा पुगेको छ ।

विगतदेखि नै देश डढाएर खरानीको ब्यापार गर्न पल्किएकाहरुको इतिहास त छँदैछ । अचम्म यहाँनेर कि, क्रान्तिको एउटा लम्बे यात्राबाट बागडोरसम्म पुगेकाहरु पनि आफ्नो क्रान्तिकारी छाला ताछेर पाखुरा सुर्किएरै उसैलाई सघाउन तल्लीन छन् । उनकै अघि जनता पिरोल्ने कार्यहरुको भयानक खेती भइरहँदा पनि नतमस्तक बनेर रमिता हेरिरहेका छन् ।

आफूहरू जानाजान जनतामारा बन्छन् अनि कर्मचारी र ब्यापारीहरु इमान्दार भइदिनुपर्यो भन्छन् । प्रधानमन्त्रीले सरकारको बिरोध गर्ने विरुद्ध अरिंगालझैँ खनिन आफ्नापछि लपक्कै लागेका झिँगाहरुलाई फरमान जारी गर्छन् । देश हाँक्नेहरुको शुद्धी भाँचिएपछि चाहना र इच्छा पनि बडो अजिवको पलाउने रहेछ । यता अर्काथरि कामरेडहरु सरकारलाई असफल पार्न बलात्कार गरिदैछ भनेर च्याँठिन्छन् । अहो ! क्या बौद्धिकता ! क्या नैतिकता ! क्या जिम्मेवारी ! सायद यो राष्ट्रवादसँग गरिएको संगतले प्रदान गरेको बौद्धिक फड्को हुनुपर्छ । चौतर्फी बलात्कार र अपराधी क्रियाकलाप चरमोत्कर्षमा पुगेको छ । विभिन्न जिल्लामा नागरिकहरु सडकमा निस्किएका छन् । तर सरकार आफ्नै समृद्धि र सुशासनको मादल बजाउन व्यस्त छ । आजका मितिसम्म प्रधानमन्त्रीको गफलाई दाँज्ने हो भने यो सरकार न “खीरपाक ताउली” बन्न सक्ने लक्षण छ न त “सुन बड्कौली बाख्रो ।” उनको उखानयुक्त भनाइअनुरुप त यी दुईमध्ये एक हुनैपर्ने हो क्यारे । शुद्धी हराएपछि खै बहुमत र एकाधिकारले मात्रै पनि त नपुग्दो रहेछ समृद्धिको पाटोमा ।

खोपडी बजाउन लायक काम गर्ने उनीहरु चाहन्छ्न्, उनका प्रत्येक कदमहरुमा हाम्रो थपडी बजोस् । उनीहरुले तस्करहरुसँग अंकमाल गर्दा हामीले ताली बजाइरहनु पर्ने ? हत्यारा, बलात्कारकारीलाई बार्दलीमा लुकाएर राख्दा उनैको भजनकीर्तन गाइदिनुपर्ने ? जनताकै करबाट खरिद गरिएका बन्दुकहरुले जनताकै छाती छेँड्दा पनि सत्ताकै गुणगान गाउनुपर्ने ? यो कुन लोकबाट आएको सुशासन हो महोदय ? जनता अनभिज्ञ छन् । आज यिनका कर्तुतहरुलाई झिनो ठानेर हत्केला पुत्याउन्जेल ताली ठोक्ने तपाइँ हेर्दै जानुस्, भोलि यिनैले झण्डा हल्लाउँँदै माटोको स्वाभिमान बेच्दा पनि हामीले यिनैको महिमामण्डन गाउनु पर्नेछ । आफ्नो उखरमाउलो प्रवृत्ति हावी बनाएको सत्ताकै पेरिफेरिमा बाँच्नेहरुलाई भने यो तथ्य नमिठो लाग्न सक्छ ।

छिमेकमा गएकी कञ्चनपुरकी एउटी छोरी कहिल्यै नफर्किने गरी निदाएपछि उनका बाबुआमा यो राज्यसत्ताको आँगनमै पुगेर हारगुहार गर्दैछन् । सत्ताका मालिकहरु अपराधीलाई काखी च्यापेर फगत आश्वासन बाँडिरहेका छन् । उनैको सुसारामा लिप्त हलीहरुलाई खेताला लगाएर छानबिनको खोक्रो रटान प्रदर्शन गरिरहेका छन् । वर्षौंदेखि अपराध विरुद्धका अनुसन्धानमा खटिएर पोख्त भएकाहरुलाई दुई महिनाको अवधिसम्म हत्यारा कुन हो ? भनेर ठम्याउन यत्रो कष्ट ? हो, प्रमाणहरु जुटाउन समय लाग्छ, यद्यपि ती प्रमाण नष्ट गर्न खटाइएका बर्दीधारीहरुलाई केरकार गर्ने हो भने हत्यारा खोज्न अन्तै जानुपर्छ जस्तो लाग्दैन पंक्तिकारलाई । यता बर्दीवाला “सुनगोरे” अर्थात एसएसपी दिवेश लोहनीलाई साधारण तारेखमा छाडिएको छ । यो पनि “सुखी जनता र समृद्ध नेपाल”को चाहना परिपूर्ति गर्ने कदम हुनुपर्छ । बर्दी र फुलीलाई देशका सेठहरुले बलात्कारी अनि हत्याराको प्रमाण नष्ट गर्ने, निर्दोषलाई सजाय दिने र अपराधीलाई संरक्षण गर्ने सरकारी लाइसेन्सको रुपमा प्रयोग गरिरहेका छन् भन्ने कुरो नकार्न सकिँदैन । परन्तु यो “सुशासन” हो कि “सुन–शासन” दुई तिहाईको पगरी गुथाउने नेपाली जनताले अब त चिन्तन–मनन गरून् !

पूँजीवादले शासकलाई “द्रव्यपिचास” बनायो । जुनसुकै अनैतिक उपायले पनि पैसा बटुल्नु बाहेक उनीहरुको उद्देश्य हुन छोड्यो । भोलि गएर यो सविस्तार सबैमा लागु हुन्छ । र यसको शिकार हुने उनै भुइँमान्छे हुन् । फेरि यसो भन्नुको तात्पर्य अहिलेको व्यवस्था नै गलत भन्न खोजिएको होइन । पहिले यो व्यवस्थालाई जनपक्षीय बनाएर हाँक्छौँ भन्ने फुर्तिसहित त्यहाँ पुगेका शासकहरु शोषकमा परिणत हुनुलाई विडम्बना ठानिएको हो । हिजो यही व्यवस्थाको विरुद्धमा दिलोज्यान लगाएर मोटाएकाहरु नै आज मालिक बनेर देशमा रजाइँ गर्दा उत्पन्न घिनलाग्दो दृश्यको विरोध गरिएको हो ।

ठगी खाने वर्गप्रति उत्तरदायी ठहरिन मरिहत्ते गरिरहेका शासकहरुले यो व्यवस्था नै झुर बनाइदिन्छन् भन्नेमा आशंका रहेन । जहिल्यै धोखाघडीको बल्छी थापेर निर्धाहरु अठ्याउने भन्दा अर्को परिणाम देख्न सकिएको होइन ।

आज ठालुहरुले सजिलै ब्यापार गरिरहेका उद्देश्यहरु प्राप्त गर्न हिजो थुप्रै मान्छेहरु चिहानमा निदाएका छन् । अझैसम्म कयौं वीरहरु बाँचेर पनि पटकपटक मारिएका छन् । तर इतिहासका ती वीरङ्गनाहरुको छातीमा संगीन घोच्नेहरु नै प्राप्त उपलब्धिमा डढेलो लगाउन तल्लीन छन् । घाँटीमा डोरी झुण्डाइएका तर किलामा नबाँधिएका साँढेहरुलाई मस्तै फलिफाप बनेको छ अहिलेको व्यवस्था । उदाहरणकै लागि माथि उल्लिखित कञ्चनपुरकी बालिका निर्मला पन्तको निर्ममतापूर्वक भएको हत्या र दोषीलाई उम्काउन चालिएका कदमहरुले समेत यो सरकार कसको पृष्ठपोषणमा घुँडा खोल्साउँदै छ भन्ने प्रष्ट हुन्छ । बालुवाटारको सिरानीमुन्तिर खाँदिएका सुन तस्करका बायोडाटा, ओछ्यानमै दर्शन टक्राउन आइपुग्ने ठग ठेगेदारका सुट्केस र हिस्सेदार बनाउन राजी सिन्डिकेटवालाका तमसुक दराजमा च्याँप्दै समृद्धिको पाठ पढाउन मञ्च उक्लिएर दुनियाँलाई अन्धो ठान्नु पनि नाइकेहरुको भयंकर मजाक हो । आफैलाई सर्वश्रेष्ठ ठानेर बम्किँदै चौतर्फी डढेलो झोंस्न खोज्नु आफ्नै दशा निम्त्याउनु हो, बाँकी रहेको उचाईमा बन्चरो हिर्काएर मुर्कट्टो बन्नु सरह । सुसारेहरुको सदीक्षायुक्त धोतीले मात्र उदाङ्गो बनिसकेको नाङ्गोपना कसैगरी छोपिदैँन ।