टिसर्ट (कबिता)

-नवीन प्यासी

वर्षौँदेखी
व्यस्त पसलको ठिक ढोका सामुन्ने
ह्याङ्गरमा झुण्डिएको छ एउटा टिसर्ट ।

कोही आए ट्राइ गरे
साइज मिलेन र फुकालेर त्यहीँ झुण्डाएर गए ।
कोहि आए, प्राइस ड्याग हेरे, सुमसुम्याए
खल्ती छामे र फर्केर हेर्दै गए ।
कोहि लठ्ठी टेक्दै-टेक्दै आए, परैबाट नियालेर हेरे
केही सम्झिए जस्तो गरे र खोक्दै-खोक्दै गए ।

कोही आए हातमा गुलाफ बोकेर
ओल्टाइल्टाइ गरे र कलर मन परेन भनेर गए ।
कोहि आए, मन पराए
मुल्यमा सम्झौता हुन सकेन र त्यहीँ छाडेर गए ।

वर्षौँदेखी
व्यस्त पसलको ठिक ढोका सामुन्ने
ह्याङ्गरमा खुण्डिएको छ एउटा टिसर्ट ।

ऊ बारबार कुचीले धुलो टक्टकाइरहन्छ
मानौँ, ऊ ऐना हेर्न बिर्सिगएको युवती हो ।
घरिघरि बतासका मिठो स्पर्शहरुसँग तर्सिन्छ
मानौँ, ऊ कसैले छोडिगएको अधुरो प्रेम हो।

कहिलेकाही कलिलो घाम टुप्लुक्क आइदिन्छ
र गिज्याएर गइदिन्छ
मानौँ, ऊ बाह्रखरी पढिरहेको वृद्ध मानिस हो ।

तीनपटक घटिसक्यो उसको -बिक्री मुल्य ।

वर्षौँदेखी
व्यस्त पसलको ठिक ढोका सामुन्ने
ह्याङ्गरमा झुन्डिएको छ एउटा टिसर्ट ।

उसँग रहरहरुको बगैँचा नै थियो-

कसैको जिउमा सजिएर नजरहरुबाट सताइमाग्ने
कसैको जिउमा सजिएर प्रशंसाको तलाउमा चुर्लुम्म डुब्ने
कसैको जिउमा सजिएर पत्रिकाहरुको फ्रन्ट पेजमा देखिने ।

ती सब रहरहरुले क्रमश: आत्महत्या गरिसके ।

वर्षौँदेखी
व्यस्त पसलको ठिक ढोका सामुन्ने
ह्याङ्गरमा झुन्डिएको छ एउटा टिसर्ट ।

झुण्डिरहेछ ऊ
मानचित्रबाट गायब देशको नागरिकता झैँ झुण्डिरहेछ ।

उसलाई थाहा छ
ऊ बिक्री हुन नसक्ने पसलभरिकै पुरानो र अन्तिम पिस हो ।

(Tramadol)