राष्ट्रिय पार्टीको दौड: पाँच दलको स्थान सुरक्षित, राप्रपाको सकस र ‘राष्ट्रिय’ मान्यताका फाइदाहरू

नेपाली राजनीतिक आकाशमा फेरि एकपटक शक्तिको नयाँ रेखा कोरिएको छ। जनमतको कसीले पाँच दललाई मात्र ‘राष्ट्रिय पार्टी’ को गर्विलो परिचय दिने तयारी गर्दा दशकौँदेखि जरा गाडेका कतिपय शक्तिहरू भने अहिले इतिहासको पानामा खुम्चिने डरले छटपटाइरहेका छन्। आशाका नयाँ किरणहरू रास्वपा र श्रम संस्कृति पार्टीको रूपमा उदाउँदा पुरानो विरासत बोकेका दलहरूको साख भने बालुवाको महलझैँ ढल्ने सँघारमा पुगेको छ।

राजनीतिको यो निष्ठुरी मैदानमा राष्ट्रिय दल बन्न प्रत्यक्षको एक सिट र तीन प्रतिशतको त्यो ‘थ्रेसहोल्ड’ पार गर्नु एउटा फलामे चिउरा सावित भएको छ। विगतमा सत्ताको बागडोर सम्हालेका शक्तिहरूले समेत आज जनमतको त्यो सामान्य सीमा छुन नसक्नु निकै मर्मस्पर्शी पक्ष हो। जसले गर्दा संसद्को भव्य कार्यालय, सरकारी गाडी र सचेतकका सुविधाहरू अब ती दलका लागि केवल सम्झनाको विषय बन्ने निश्चित देखिएको छ।

विशेषगरी राप्रपाका कार्यकर्ताहरू अहिले आफ्नो पार्टीलाई राष्ट्रिय दलको सूचीमा देख्न व्यग्र प्रतीक्षा र संघर्ष गरिरहेका छन्। एउटा सिट जितेर पनि समानुपातिकको मतभारमा रुमल्लिँदाको पीडा ती समर्थकहरूको आँखामा प्रस्ट झल्किन्छ। उता जनता समाजवादी पार्टीजस्ता स्थापित नामहरू यसपटक शून्यमा झर्नुले नेपाली राजनीति कति अनपेक्षित र परिवर्तनशील छ भन्ने नमीठो सन्देश दिएको छ।

अन्त्यमा, पाँचवटा दलले विजयको उत्सव मनाउँदै गर्दा अन्य साना दलहरू भने संसदको एउटा सानो कुनामा आवाजविहीन भएर बस्नुपर्ने अवस्था आएको छ। राष्ट्रिय दलको मान्यता नपाउनु भनेको केवल सुविधा गुम्नु मात्र होइन, बरु राज्यको मूलधारबाट ओझेलमा पर्नु पनि हो। यो परिणामले मतदाताको बदलिँदो चाहना र भविष्यको नयाँ राजनीतिक दिशालाई निकै भावुक ढंगले उजागर गरेको छ।